Βρισκόμαστε τώρα

Θεσσαλονίκη

(09/03 – 27/03/2016)

 

Ώρες λειτουργίας

Τρίτη και Παρασκευή

10:30 – 20:30

Σάββατο και Κυριακή

10:00 – 20:30

 

Επόμενη στάση

Αθήνα

Η έκθεση, οι άνθρωποι, οι τόποι, οι ιστορίες

Το να κάνει κανείς μια έκθεση είναι πάντοτε μια γενναία απόφαση. Κι αυτό γιατί μεταξύ της δημιουργίας και της έκθεσης, εκτός από την ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας – που είναι και τα κοινά σημεία έναρξης – υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Η έκθεση είναι η στιγμή εκείνη που το μάτι του θεατή θα συναντήσει το βλέμμα του δημιουργού· και εκείνη τη στιγμή θα πρέπει οπωσδήποτε να συντελεστεί μια μικρή ή μεγάλη αποκάλυψη: το σύμπαν του ενός να εισχωρήσει στο σύμπαν του άλλου, το σύστημα του ενός να συντονιστεί με το σύστημα του άλλου. Και αφού ο θεατής όσο και ενεργός και αν είναι δεν παύει να είναι ο δέκτης, όλη η μέριμνα, η φροντίδα και ευθύνη της πετυχημένης ή αποτυχημένης αυτής συνάντησης πέφτει στους ώμους του δημιουργού.

Έτσι στην περίπτωση του Caravan Project, πριν από οποιδήποτε σχεδιασμό και εκτέλεση της έκθεσης έπρεπε ο δημιουργός να επαναπροσδιορίσει του στόχους του με βάση το κοινό του και χωρίς να προδώσει το δικό του όραμα. Να επανεξετάσει όλες τις διαδικασίες που τον οδήγησαν στην παραγωγή του κάθε ντοκιμαντέρ, στην ανάγκη που τον ώθησε στην αφήγηση της κάθε ιστορίας, τους λόγους για τους οποίους ξεκινούσε κάθε φορά το ταξίδι και κυρίως τον λόγο για τον οποίο αισθάνεται την ανάγκη να μας μιλήσει για όλα αυτά και γιατί πιστεύει πως αξίζει τον κόπο.

Αν το έργο κάθε φορά είναι το αποτέλεσμα που αποκόπτεται από μια διαδικασία, η έκθεσή του είναι η συνθήκη που θα το επανατοποθετήσει σε μια άλλη. Μια διαδικασία που αφορά τα νοήματα, τους λόγους, τις πληροφορίες, τις προθέσεις· τη συνύπαρξη των επιμέρους στοιχείων στην ολότητα που αποκαλούμε έργο. Η όποια αποδόμηση του έργου όμως μέσω της εκθεσιακής πρακτικής δεν αποσκοπεί στην υπονόμευση του έργου αλλά στην αποκάλυψη των δομών πάνω στις οποίες το έργο πραγματοποιήθηκε. Και σίγουρα μια έκθεση θα πρέπει να αποφύγει τόσο την παρερμηνεία όσο και το διδακτισμό, ανεξαρτήτως του ερμηνευτικού ή εκπαιδευτικού του χαρακτήρα.

  • Περισσότερα

    Έχοντας αυτά κατά νου η ομάδα του Caravan Project προσπάθησε να καταλάβει αλλά και να αποδώσει σε αυτή την έκθεση τον λόγο ύπαρξης του που χωρίς να είναι έκπληξη ο λόγος είναι λόγοι, και η κάθε απόφαση που πάρθηκε αυτά τα τελευταία χρόνια μέσα σε αυτό το βαν, κάθε κλίκ της φωτογραφικής μηχανής ή της κινηματογραφικής κάμερας, πολυδιάστατη και πολυσύνθετη.

    Είναι η πεποίθηση πως ένας άλλος κόσμος είναι εδώ, αρκεί να τον κοιτάξουμε. Ένας κόσμος που έχει δημιουργηθεί από την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα και όχι από την ομοιομορφία. Όπου οι σημαντικοί τόποι εντοπίζονται σε όλη την Ελλάδα κι όχι μόνο στην Αθήνα και που οι τόποι αυτοί είναι κάτι παραπάνω από το όριο μιας χώρας ή έναν τουριστικό προορισμό. Οι τόποι αυτοί μπορεί να είναι δίπλα μας, να είμαστε μέρος τους, να είναι μακρυά μας, να μην τους έχουμε ξανακούσει ποτέ. Οι άνθρωποι που τους κατοικούν να είναι δίπλα μας, να είμαστε εμείς, να είναι μακρυά μας, να μας είναι εντελώς άγνωστοι. Τις ιστορίες τους μπορεί να τις έχουμε ξανακούσει, μπορεί να είναι η πρώτη φορά μπορεί να έχουμε ακούσει παρόμοιες ιστορίες, μπορεί να τις έχουμε φανταστεί, μπορεί να ελπίσει να υπάρχουν.

    Είναι οι ιστορίες αυτές των καθημερινών ανθρώπων που μας είναι άγνωστοι, των διαφορετικών αυτών τόπων που έρχονται να μας μάθουν την πιο δύσκολη λέξη, την ελευθερία. Δικαίωμα και αρετή ταυτόχρονα, φαίνεται να ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα στη σύγχρονη εποχή, στον αστικό ιστό, στην καθημερινή ρουτίνα, στο βόλεμα, στην ευκολία, στην ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για επικοινωνία και έκφραση που η εξέλιξη της τεχνολογίας φαίνεται να ανακουφίζει περισσότερο σαν ναρκωτικό και λιγότερο σαν φάρμακο.

    Το Caravan Project αποτελεί μια προσπάθεια να μας μάθει ξανά την ελευθερία. Να μας μάθει να βλέπουμε, να προσπαθούμε, να θέλουμε και να ελπίζουμε. Να αναγνωρίζουμε την ποιητική στις πιο απλές πράξεις, να θαυμάζουμε την καθημερινότητα και να συμμετέχουμε σε αυτή δυναμικά και όχι παθητικά, να επεμβαίνουμε στη ζωή. Να μας δείξει, ότι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η έμπνευση και η δημιουργικότητα, η συνεργασία και η συνύπαρξη, δεν είναι αρετές που χάθηκαν στο βάθος του χρόνου, αλλά απλά αποφάσεις που κάποια στιγμή μπορούμε να πάρουμε. Όπως και οι ήρωες της κάθε ιστορίας του Caravan Project.

    Αλέξιος Παπαζαχαρίας, επιμελητής


Εικόνες


Ημερολόγια


Κείμενα

Το βιβλίο της ανησυχίας – Φερνάντο Πεσσόα

Όλοι τους έχουν, όπως εγώ, μια καρδιά ενθουσιώδη και λυπημένη. Τους γνωρίζω καλά. Κάποιοι είναι παιδιά για θελήματα, άλλοι υπάλληλοι γραφείου, άλλοι μικρέμποροι, άλλοι πάλι οι νικητές των καφενείων και των μαγέρικων, ένδοξοι χωρίς να το γνωρίζουν μέσα στην έκσταση του εγωτικού τους λόγου, ικανοποιημένοι μέσα στη σιωπή του φιλάργυρου εγωτισμού τους χωρίς τίποτα το…

Σαν το λίγο το νερό – Σωτήρης Δημητρίου

Η αγάπη που διπλασιάζει το καλό και μοιράζει το κακό ίσως μου ‘δειχνε τον δρόμο, ίσως όπλιζε την θέληση μου με θάρρος, ίσως αφαιρούσε υπακοή και φόβο. Από κείνον τον χειμώνα και πέρα χειμώνας ήταν η ζωή μου. Ο κόμπος που άλυτος με ακολουθούσε απ’ την γη ήταν ότι σχεδόν ποτέ δεν ήμουν εν ζωή…

Η αισθητική της σιωπής – Σούζαν Σόνταγκ

. . . Ο θεατής έτσι πρέπει να πλησιάζει την τέχνη όπως πλησιάζει κανείς ένα τοπίο. Ένα τοπίο δεν απαιτεί από τον θεατή την «κατανόηση» του, την απόδοση του μιας σημασίας, τις ανησυχίες και τις συμπάθειες του· απαιτεί, μάλλον, την απουσία του, ζητάει απ΄αυτόν να μην του προσθέσει τίποτα. Η οραματική διάθεση των πραγμάτων, για…

Ο Δρόμος – Ανδρέας Εμπειρίκος

(από την Oκτάνα, Ίκαρος 1980) «Θαμπός ο δρόμος την αυγή, χωρίς σκιές· λαμπρός σαν ήχος κίτρινος πνευστών το μεσημέρι με τον ήλιο. Tα αντικείμενα, τα κτίσματα στιλπνά και η πλάσις όλη με πανηγύρι μοιάζει, χαρούμενη μέσα στο φως, σαν πετεινός που σ’ έναν φράχτη αλαλάζει. Aμέριμνος ο δρόμος εξακολουθεί, σαν κάποιος που σφυρίζοντας (αέρας της…

Η ποίηση – Πάμπλο Νερούδα

Κι ήταν σ’ αυτήν την ηλικία όταν ήρθε να με βρει η ποίηση. δεν ξέρω,δεν ξέρω από πού
ξεπρόβαλε,απ’ τον χειμώνα ή από το ποτάμι.
Δεν γνωρίζω ούτε πώς, μήτε πότε,
όχι, δεν ήσαν φωνές, δεν ήσαν λέξεις,
ούτε η σιωπή:
Μα με καλούσε από κάποιο δρόμο,
απ’τα κλαδιά της νύχτας,
ξάφνου ανάμεσα στους άλλους
ανάμεσα σε βίαιες φωτιές,
ή επιστρέφοντας μονάχος,
στέκονταν εκεί δίχως πρόσωπο,
με…

Οι πνευματικοί άνθρωποι και η εποχή τους – Αλμπερ Καμύ

Η παρούσα ομιλία εκφωνήθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης, στο τέλος του συμποσίου που έκλεισε την τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ. Παραλαμβάνοντας τη διάκριση με την οποία θέλησε να με τιμήσει η ανεξάρτητη Ακαδημία σας, η ευγνωμοσύνη μου γίνεται ακόμη πιο βαθιά αναλογιζόμενος σε ποιο βαθμό η εν λόγω επιβράβευση υπερβαίνει την…

Η μικροφυσική της εξουσίας – Μισέλ Φουκώ

  Υπάρχουν δυο έννοιες στη λέξη «υποκείμενο»: υποκείμενο υποταγμένο στον άλλο μέσω του ελέγχου και της εξάρτησης και υποκείμενο προσκολλημένο στην ίδια του την ταυτότητα μέσω της συνείδησης ή της αυτογνωσίας. Στις δύο αυτές περιπτώσεις η λέξη αυτή υποδηλώνει μια μορφή εξουσίας που καθυποτάσσει και καθιστά κάποιον υποτελή.    Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε…

Γράμμα ενός αρρώστου – Νίκος Καββαδίας

Φίλε μου Αλέξη, το ‘λαβα το γράμμα σου
και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω… Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
που να μου φέρει λίγη ποικιλία. Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
-…

Έπαινος για τον άνδρα – Γιώργος Χειμωνάς

… Η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της -η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για να αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των…

Ο Μύθος Του Σισύφου – Αλμπερ Καμύ

Υπάρχει ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: η αυτοκτονία. Αν κρίνουμε πως η ζωή αξίζει να τη ζει ή να μην τη ζει κανείς, απαντούμε στο θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, αν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, αν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες έπονται. Είναι παιχνίδια. Πρέπει πρώτα να απαντήσουμε. ……

Ιστορία του ανθρώπινου γένους – Λ. Σταυριανός

ΟΕΔΒ Α’ Λυκείου παραθέτω ένα κείμενο από τις πρώτες σελίδες του αμερικανού ανθρωπολόγου Ralph Linton «Ο τυπικός σημερινός Αμερικανός πολίτης σηκώνεται από το κρεβάτι του που είναι φτιαγμένο πάνω σε ένα μοντέλο που προέρχεται από την Εγγύς Ανατολή και τροποποιήθηκε στη Βόρεια Ευρώπη, πριν μεταφερθεί στην Αμερική. Πετάει τις κουβέρτες που είναι από βαμβάκι, εγκλιματισμένο…

«Ντουέντε» (Ρόλος και Θεωρία) – Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

« (…) Απλά, με τον τόνο της ποιητικής μου φωνής που δεν έχει ούτε αποχρώσεις ξύλου, ούτε λαβύρινθους δηλητήριου, ούτε αρνιά που ξαφνικά γίνονται μαχαίρια ειρωνείας, θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα μάθημα απλό για το κρυμμένο πνεύμα της πληγωμένης Ισπανίας. (…) Ο Μανουέλ Τόρρες, ένας μεγάλος καλλιτέχνης της Ανδαλουσίας, είπε κάποτε σ΄ έναν άλλο…

Η εικόνα και το βλέμμα – John Berger

. . . Η κοινωνική παρουσία μιας γυναίκας είναι διαφορετικού είδους από εκείνη ενός άντρα. Η παρουσία ενός άντρα εξαρτάται από την υπόσχεση της δύναμης που ενσωματώνει. Αν η υπόσχεση είναι μεγάλη και πειστική η παρουσία του εντυπωσιάζει. Αν είναι μικρή ή ελάχιστα πειστική θεωρείται πως έχει ασήμαντη παρουσία. Η υποσχόμενη δύναμη μπορεί να είναι…

Η Μαρίνα των βράχων – Οδυσσέα Ελύτης

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα που γύριζες Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας . . . Σου ‘λεγα να μετράς μεσ’ στο γδυτό νερό τις φωτεινές…

Απόστολος Παύλος

Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη,…

Σμιλεύοντας τον χρόνο – Αντρέι Ταρκόφσκι

Ο άνθρωπος είναι απασχολημένος να κυνηγά φαντάσματα και να προσκυνά είδωλα. Στο τέλος όλα καταλήγουν σ’ ένα, και μάλιστα απλό στοιχείο, το μόνο στο οποίο μπορεί να υπολογίζει στη ζωή του: την ικανότητα να αγαπάει. Το στοιχείο αυτό μπορεί να αναπτυχθεί μες στη ψυχή και να γίνει ο υπέρτατος παράγοντας που καθορίζει το νόημα της…

Αν μια νύχτα του χειμώνα – Ιταλο Καλβίνο

Ιταλο Καλβίνο ΑΝ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΝΑΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ Η ευχαρίστηση που νιώθεις χρησιμοποιώντας το χαρτοκόπτη αφορά την αφή, την ακοή, την όραση και κυρίως το μυαλό σου. Κάθε φορά, πριν αρχίσεις να διαβάζεις, κάνεις μια κίνηση που διαπερνά την υλική στερεότητα του βιβλίου, μια κίνηση που σου επιτρέπει να εισχωρήσεις στην άυλη οντότητά του.…

Minima Memorialia – Άγγελος Ελεφαντής

Αυτός ήταν ο κόσμος του παππού, κόσμος χωρίς γεγονότα. Χειμώνες, καλοκαίρια, χιόνια, λιοπύρια, νεροποντές, σκάψιμο και πάλι σκάψιμο, εκκλησιά την Κυριακή, γάμοι, κηδείες, αρρώστιες, το πανηγύρι του Αι-Λιά, οι επαναλαμβανόμενες γιορτές είτε κινητές είτε ακίνητες, τα γεννητούρια των ανθρώπων και των ζώων, συμβάντα που δεν αλλάζαν την τάξη του κόσμου, χωρίς ξαφνιάσματα και ανατροπές. Ακόμη…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ
FACEBOOK

H Ήβη μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στο κόσμο της, όπου η ακεραιότητα δεν εκμαυλίζεται στους θώκους των συμβάσεων αλλά φωλιάζει στο πεζοδρόμιο, στις σκοτεινές γωνιές της πόλης και παρά την αχλή του περιθωρίου ακτινοβολεί αξιοπρέπεια. Απέναντι σε μια ευνουχισμένη κοινωνία που καλλωπίζει διαρκώς τις προσόψεις της, αναπαράγει τον εαυτό της και καταστέλλει κάθε διαφορετικό σάλπισμα η παρουσία της Ήβης είναι μια πράξη αντίστασης. Και μια προτροπή: να στρέψουμε το βλέμμα μας στον αδύναμο, στον καταπιεσμένο, στον αόρατο πολίτη που υπομένει αγόγγυστα την υποκρισία και τον εκφυλισμό που επιβάλλει η δημόσια κουλτούρα.

www.caravanproject.org/ivi/
... See MoreSee Less

1 week ago  ·  

Wabi Sabi

Όσο προχωράω σε αυτή τη γειτονιά του χωριού, στη Πιραμά της Χίου, ο χώρος δεν είναι πια τόσο συμπαγής, άτεγκτος όσο αρχικά φαινόνταν και σαν να αρχίζει..να διαστέλεται. Τα αντικείμενα, οι τοίχοι μοιάζουν περισσότερο να έχουν μια ρευστή μορφή παρά μια στέρεη απεικόνιση. Νωχελικά βηματίζω ωσάν μαγνητισμένος από μία ακατανόητη έλξη που με κάνει να βυθίζομαι στο χώρο κάθετα παρά να τον διαβαίνω οριζόντια. Η ματιά μου πέφτεί πάνω στα σοκάκια, στα αντικείμενα, στα δέντρα με μια αγαπητική διάθεση που σχεδόν τα αποκαλύπτει. Η εμπειρία της συνάντησης με καθένα από αυτά είναι φευγαλέα, ίσα ίσα απλώνω τη ματιά μου πάνω τους και μετά τα προσπερνάω μένοντας με τον απόηχο της αίσθησης που μου δημιούργησαν.

To κίνητρο για μονιμότητα είναι αυτή που ενδόμυχα κινεί τα νήματα του εαυτού μας. Κάθε μέρα, σε κάθε μας πράξη χωνόμαστε πιο βαθεία στο μπουντρούμι που χτίζουμε, που απρόσιτο από τις θύελλες και τις ανατροπές προφυλάσσει τις ιδέες, τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις που με τόσο κόπο κατακτήσαμε. Η προσδοκία μονιμότητας είναι το καρότο που κάνει το γάιδαρο να προχωρά, είναι η υποσχόμενη γη της επαγγελίας, η διασφάλιση ότι δεν αγωνιζόμαστε επι ματαίω, ότι η ζωή έχει τελικά νόημα. Σαν κατάκοποι αχθοφόροι που μεταφέρουν βαρύ φορτίο στη πλάτη, έτσι και εμείς κουβαλάμε στη πλάτη όλα αυτά που μας μάθαν, όλα αυτά που φτάσαμε να γνωρίζουμε, και εξαντλημένοι, με το βάρος να λυγίζει το σώμα ψάχνουμε μια γωνιά να αποθέσουμε το φορτίο. Όμως φαίνεται να είμαστε καταδικασμένοι σε αυτήν την αέναη σισύφεια διαδρομή, συναντώντας σε αυτήν τους ίδιους ανθρώπους επαληθεύοντας καθημερινά τα ίδια νούμερα ώστε στο τέλος της μέρας ο λογαριασμός να είναι ισοσκελισμένος.

Αυτή ή παραδοξότητα φαίνεται να διαποτίζει εγκάρσια το ψυχισμό μας: ενώ η ζωή φαίνεται να είναι ένα σύμφυρμα από ακατανόητες δυνάμεις που μας ορίζουν και μας τραβοπαλλούν πότε ζερβά και πότε αριστερά, εμείς κωμικό-τραγικές φιγούρες καταμεσής της ζωής προσπαθούμε αδέξια να στερεώνουμε τα πέτρινα τείχη μας πάνω σε κινούμενη άμμο. Τι και αν ζωή συνοψίζεται στο τυχαίο, τι και αν αυτά που συμβαίνουν εν πολλοίς δεν έχουν νόημα πέρα από αυτό που εργαλειακά τους προσδίδουμε, αυτό που προέχει είναι κουτσά στραβά να κατευνάσουμε το φόβο του θανάτου.

Οι Ιάπωνες έχουν μια έκφραση που συνοψίζει την ομορφιά που υπάρχει στο εφήμερο, στο τετριμμένο αυτό που δεν υπόκειται στις διαβρωτικές δυνάμεις της εξοικείωσης. Αυτό που σβήνει αμέσως μόλις υπάρξει αφήνοντας πίσω του ένα ίχνος, μια εύθραυστη θύμηση, το ονομάζουν wabi sabbi. Ενώ στη Δύση η ομορφιά απαντιέται σε έργα τέλεια και μνημειώδη, με ιστορική διάρκεια στην Ιαπωνία αποζητούν την ομορφιά στο εφήμερο, σε πράγματα ατελή και πρόσκαιρα.
Η εφήμερη φύση των πραγμάτων μοιάζει να έχει περισσότερο απόηχο από τη μόνιμη εκπροσώπηση τους. Αυτό που χάνεται μόλις εμφανιστεί διατηρεί ακόμη τη μυστηριακή του άλω λες και η παρατεταμένη παρουσία κάποιου πράγματος διαβάλλει την αρχική του προέλευση. Ίσως γιατί το παροδικό, δε θρηνεί για αυτό που χάθηκε, δε νοθεύει την εντύπωση, δεν ενδιαφέρεται να την σφετεριστεί. Ίσως πάλι γιατί το φευγαλέο αφήνει πίσω του ένα ανεπαίσθητο ίχνος που μαζί με άλλα μυριάδες ίχνη συνυφαίνουν ένα υπόγειο κόσμο που βρίσκουν καταφύγιο αισθήσεις ακαθόριστες και πρόσκαιρες μνήμες. Μια ματιά, μια μυρωδιά, μια πρωτοειδομένη εικόνα μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη επίδραση στις ψυχές μας από ότι μια μεγάλη ιδέα ή ένα αξίωμα Αυτό που δεν ριζώνει μέσα μας φαίνεται να διατηρεί την ελευθερία του να χάνεται μέσα στη μορφή κάποιου άλλου. Τα αντανακλαστικά της ψυχής μας λειαίνονται μέσα από το ψηλάφισμα του φευγαλέου και νεκρώνονται μέσα από τη διακονία αυτών που πρεσβεύουμε. Όλα αυτά που μας διαμόρφωσαν, αυτά που με κόπο συγκεντρώσαμε διαβρώνουν την ικανότητα μας να ζούμε με αυτό που προκύπτει, χωρίς να χρειάζεται να εξαργυρώνουμε το αντίτιμο αυτής της συνάντησης. Να μπορεί κανείς να αντιληφθεί το φευγαλέο χρειάζεται ένα φρέσκο νου και μια καθαρή καρδιά. Αν η ζωή υπόκειται σε μια διαρκή κίνηση, σε μια αδιάκοπη μεταμόρφωση δεν πρόκειται αν ανέβουμε στο τρένο που τρέχει με τόσα μπαγκάζια στη πλάτη μας. # Ημερόλογιο Caravan | Πιραμά Χίος |Απρίλης 2017
... See MoreSee Less

2 months ago  ·  

Το Caravan Project συμμετέχει στην έκθεση “Stereosis 99 hours On View”, του φωτογραφικού κέντρου Stereosis με προβολές των ντοκιμαντέρ "Κοινωνικό Ωδείο - Notes", "Tυφλός Ψαράς" & "Χρυσό Δάσος".
5 Ιουλίου 2017, ώρα 22:00
www.facebook.com/events/1891450627786144/?acontext=%7B%22ref%22%3A%222%22%2C%22ref_dashboard_filt...
... See MoreSee Less

Stereosis 99Hours On View Photography Exhibition

Ιούλιος 4, 2017, 9:00μμ - Ιούλιος 7, 2017, 4:00μμ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, Για δέκατη τρίτη χρονιά το φωτογραφικό κέντρο Stereosis σας προσκαλεί στην υπαίθρια έκ...

4 months ago  ·  

Με δύο ταινίες συμμετέχει το Caravan Project στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στην ενότητα "Ελληνικό Πανόραμα":
"Man at Home" σε σκηνοθεσία Στρατή Βογιατζή / Stratis Vogiatzis και Κωνσταντίνου Κουκούλη / Konstantinos Koukoulis
και "Σόλων, Ταξίμι στο Χρόνο" σε σκηνοθεσία Γιάννη Αδρίμη / Yannis Adrimis.
Σάββατο 4.3.2017 | 17:45 στην αίθουσα Παύλος Ζάννας / Ολύμπιον
Κυριακή 5.3.2017 | 13:00 στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης / Αποθήκη 1-Λιμάνι
... See MoreSee Less

8 months ago  ·  

Ξεστήσιμο των Υurts..πάντα ο χώρος μοιάζει άδειος χωρίς τα γιουρτάκια έστω και αν στήνονται στον εκάστοτε χώρο για λίγο καιρό. Περίσσότερο από τη πραγματική κατάληψη σημασία έχει η συμβολική επανοηματοδότηση του δημόσιου χώρου. Τα γιουρτ εποικούν ένα δημόσιο χώρο, παραμένουν εκεί για ένα μήνα δημιουργώντας συνθήκες μιας φανταστικής όσο και πραγματικής συνεύρεσης. Ευχαριστούμε από καρδιάς όλα τα παιδιά που βοήθησαν στις εργασίες του Kάραβαν στο Μεταξουργείο και στη προσπάθεια αυτή να δημιουργηθεί ένα ζωντανό-οργανικό αρχείο από ιστορίες της περιοχής. ... See MoreSee Less

10 months ago  ·  

Βραδυά Λήξης για το Caravan Project. Παρουσιάστηκε στο κοινό του Μεταξουργείου και όχι μόνο το έργο της ομάδας του caravan project και των συμμετεχόντων στα εργαστήρια οπτικοακουστικής αφήγησης πάνω σε ιστορίες από χαρακτήρες-χώρους της περιοχής. Στόχος μας ήταν μέσα από μια ενεργητική διάδραση με τους κατοίκους της περιοχής να συνδιαμορφώσουμε από κοινού μέσα μέσα από συναντήσεις, εργαστήρια και κοινοτικές δράσεις τον πρισματικό, αποσπασματικό χαρακτήρα της περιοχής. Για τρεις εβδομάδες ερασιτέχνες κινηματογραφιστές και φωτογράφοι, κάτοικοι της περιοχής του Μεταξουργείου και όχι μονο εργάστηκαν μεθοδικά πάνω σε ιδιαίτερες ιστορίες-θέματα της περιοχής, όπως: τους αστέγους της γέφυρας της λεωφ. Αθηνών, τους οικούς ανοχής της όδου Κολωνού, ένα μηχανουργείο της περιοχής, την ομάδα ποδοσφαίρου του Μεταξουργείου-Κεραμεικού, την υπαίθρια κινέζικη αγορά, έναν οργανοποιό, ένα ψιλικατζίδικο, το καφενείο της κυρά Γιώτας, ένα αυτοσχέδιο θρησκευτικό χώρο Μουσουλμάνων, την ιστορία του Καντίρ, ρακοσυλέκτης που ανήκει στο σύλλογο Έρμη, την ιστορία του κυρίου Πέτρου, κατοικού και γνώστη της περιοχής του Μεταξουργείου και τη γκαλερί Καμχή. Ντοκιμαντέρ, αφηγήσεις, προφορικές ιστορίες και ηχοτοπία που αντανακλούν αφενός με δυναμικό τρόπο την ετερογένεια της περιοχής και αφετέρου συνιστούν ένα μοναδικό αρχείο που ενσωματώνει αυτό τον πλουραλισμό, την πολιτισμική ανθρωπογεωγραφία αυτής περιοχής. Η βραδυά έκλεισε με το live του moa bones ... See MoreSee Less

10 months ago  ·  

Σήμερα 18:30, ιστορίες από το Μεταξουργείο, από το εργαστήριο αφήγησης, ντοκιμαντέρ & ήχου. ... See MoreSee Less

11 months ago  ·  

TWITTER

RT @synathina To @caravanproject_ έρχεται στην Αθήνα και στην πλατφόρμα του #synathina! synathina.gr/el/%CE%B4%CF%8… #ThisIsAthens

About a year ago

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ