Caravan Project: προς μια ποιητική νομαδικής αφήγησης

«Η δράση αυτή είναι η πιο αξιοπρόσεκτη -από πλευράς περιεχομένου και αισθητικής αξίας- που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.» 
–Κώστας Γαβράς

Το caravan project είναι ένα οδοιπορικό που ξεκίνησε στην Ελλάδα το 2011 και διήρκησε 5 χρόνια με σκοπό να φέρει στο προσκήνιο ανθρώπινες ιστορίες που μπορούν να εμπνεύσουν, να συν-κινήσουν και να δημιουργήσουν χώρους αναστοχασμού και μετάπραξης. Με δύο κυκλικές μογγολικές σκηνές (yurt) σταθμεύει σε διάφορες πόλεις προσκαλώντας το κοινό να συμμετάσχει ενεργά, σε μία σειρά από πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δράσεις με σκοπό τη καταγραφή και διάχυση ιστοριών με κοινωνικό, εθνογραφικό ενδιαφέρον στη ντόπια κοινότητα. Ερευνούμε και εργαζόμαστε πάνω στον κοινωνικό αντίκτυπο της κάθε ιστορίας αλλά και στις πολλαπλές της «εφαρμογές»: η ιστορία ως αφορμή να συζητήσουμε για πράγματα που μας αφορούν, η ιστορία ως καταλύτης για κοινωνική αλλαγή, η αρχειακή της αξία και η μετουσίωση της σε κοινοτική δράση ή εκπαιδευτική πρακτική. Kυρίως όμως είναι το συλλογικό κοινό αίσθημα των μέλλων της κοινότητας που ενδυναμώνεται μέσα από εργαστήρια και αδιαμεσολάβητες συνευρέσεις που λαμβάνουν χώρα στα yurt: ετερόκλητοι άνθρωποι συνδημιουργούν σε μια διαδικασία, συμμετοχής, διαπραγμάτευσης και διαλόγου, συνάπτοντας σχέσεις μεταξύ τους, με το χωρικό αλλά και με διαχωρισμένα επίπεδα της πραγματικότητας.  Στόχος μας ήταν η σύσταση ενός οργανικά εμπλουτιζόμενου κοινού πόρου τεκμηρίων της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Για το λόγο αυτό θέσαμε ως προτεραιότητά μας τη δημιουργία ενός αρχείου ιστοριών. Αυτό φιλοδοξούμε να αποτελέσει σημείο αναφοράς που θα συντελεί στη διατήρηση της σχέσης για δημιουργία και συμμετοχή στις τοπικές κοινωνίες αλλά και θα εμπνέει τη διήγηση και διαχείριση των ιστοριών μέσα από την αποτελεσματική συλλογή και αρχειοθέτησή τους. Στο χώρο των γιουρτ  ένα δημιουργικό πείραμα συνέβαινε καθημερινά μέσα από τις ποικίλες συνευρέσεις δημιουργικών ανθρώπων:  σύναψαν σχέσεις με διαχωρισμένα πεδία της κοινωνικής πραγματικότητας, εξερεύνησαν νέα πεδία δράσης και κυρίως μετείχαν ισότιμα σε μια συλλογική κοινή αφήγηση, σε ένα συλλογικό κοινωνικό αίσθημα που αναδύθηκε από ένα κοινό τόπο κατοίκησης.