Η αίγα από την Αμάλθεια και τον Πάνα, τη Χίμαιρα και τον αποδιοπομπαίο τράγο, η ταύτισή της με το σατάνα, καθώς και η σημασία της στην κινέζικη αστρολογία, είναι μια φιγούρα-σύμβολο που μας κοιτάει με τα πελώρια εκφραστικά της μάτια, χωρίς όμως εμείς να της ανταποδίδουμε το βλέμμα. Όσο όμως η αίγα μπολιάζει τους συλλογικούς μας μύθους και βελάζει ασταμάτητα υπό την αιγίδα του ανθρωπομορφικού μας πολιτισμού, τόσο ο άνθρωπος αγνοεί επιδεικτικά την παρουσία της, τιμώντας τη μόνο στα καθημερινά και γιορτινά του τραπέζια.

Ο John Berger στο δοκίμιό του «Γιατί να κοιτάμε τα ζώα» έγραφε ότι τα ζώα δεν έχουν ιστορικότητα: «εξαφανίζονται και μένουν μόνο οι αναπαραστάσεις τους στα pet shop, στην τέχνη και τους ζωολογικούς κήπους». Το αληθινό αίνιγμα, γράφει ο Ντεριντά, δεν είναι ο άνθρωπος που κοιτά το είδωλό του στο καθρέφτη αναζητώντας απαντήσεις, αλλά το ζώο (animal) που κοιτά πίσω τον άνθρωπο. Η Oxana Timofeeva στην «Ιστορία των ζωών» μας προτρέπει να κοιτάξουμε στον καθρέφτη το άγριο είδωλό μας και να εμπλακούμε σε μια διαδικασία αποταύτισης από τη θέση εξουσίας που συντηρεί η ανθρωποκεντρική μας ματιά.
Η νεωτερικότητα, μετατρέποντας όλα γύρω της σε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του ανθρώπου, προσδίδει στα ζώα μια φασματική παρουσία μιας ύπαρξης χωρίς ιστορία που δεν αφήνει ίχνη. Ακολουθώντας τον χεγκελιανό μύθο του αφέντη-δούλου, στόχος στη νεωτερική εποχή είναι η εξουσία πάνω στον υποδεέστερο, μέσω του αποχαρακτηρισμού και της άρνησης της ταυτότητάς του.
Η έκθεση G.O.A.T επιχειρεί μια υπονόμευση του κυρίαρχου ανθρωπομορφικού βλέμματος και μια εκ νέου αφηγματοποίηση της σχέσης μας με τον μη ανθρώπινο κόσμο. Με ποιον τρόπο η κατσίκα μας ανταποδίδει το βλέμμα; Πώς οι κατσικόδρομοι μας δείχνουν το δρόμο; Πώς η πρόοδος του πολιτισμού μας εξελίχθηκε σε μια ατελείωτη κατσιποδία; Πώς είναι το πένθος ενός παρδαλού κατσικιού; Και μασάει τελικά η κατσίκα ταραμά;

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες, Δημήτρης Αμελαδιώτης, Στρατής Βογιατζής, Εύα Γιαννακοπούλου, Πέτρος Λώλης, Γιώργος Σαμαντάς, Πάνος Σκλαβενίτης και Julie Loi & Nesrin Ermis (aka Επιμηλιδες), επιχειρούν μέσα από στοιχειώματα και βερβελιές, λείψανα και χιμαιρικές μορφές, τραγόπαπες και αγίους, κουδούνια και βουκολικές ιαχές, ανθρώπους, ζώα και τέρατα που ζουν σε απροσδιόριστο χρόνο, ιερούς τρελούς, σφαντά, ασπίδες και χαρταετούς, να διερωτηθούν για τις συμμείξεις και τις ζώνες επαφής μεταξύ του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου κόσμου.
Επτά καλλιτέχνες εμπλέκονται σε έναν μηρυκασμό ιδεών, τροπικοτήτων και σχημάτων που αμφισβητούν τις παγιωμένες δυαδικές ιεραρχήσεις και αναπαραστάσεις, προκρίνοντας υβριδικούς πλουραλισμούς και δυνητικά συμβιωτικά μέλλοντα, ένα βήμα πριν την οικολογική κατάρρευση. Η αίγα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του dot wip αρνείται να είναι μόνο έδεσμα και βόα στις ανθρωποκεντρικές ορέξεις και ονειρώξεις: διεκδικεί φωνή και αναγνώριση του ειδώλου της στον καθρέφτη σε μια παραλλαγή της λακανικής παραβολής, δηλώνοντας εμφατικά ότι είναι η καλύτερη όλων των εποχών (G.O.A.T).
Κοιτάμε τις προκλήσεις της ανθρώποκαινου ως μια ευκαιρία επαναμάγευσης του κόσμου, όπου τίποτα δεν νοείται χωρίς τη συμπερίληψη του άλλου, και κατασκευάζουμε από κοινού μια αιγίδα – ασπίδα ικανή να αντέξει στα ατελείωτα χτυπήματα της νεκροπολιτικής εποχής μας.

Η χωρική επιμέλεια είναι του Δημήτρη Θεοδώροπουλου και
H έκθεση είναι παραγωγή του Caravan Project και της ΘΕΤΙΣ ΑΜΚΕ.
Πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού”.