Σε ένα τοπίο όπου η φύση και η μνήμη συνυφαίνονται με τρόπους ιστορικά και οικολογικά σηματοδοτημένους) το Caravan Project και η πολιτιστική δράση CaRR (Chios artist–research residence) οργάνωσαν για 2.5 εβδομάδες μια νομαδική καλλιτεχνική και ερευνητική φιλοξενία στη βόρεια Χίο. Στόχος της δράσης είναι η ανάδειξη της βιοποικιλότητας και της ανθρωπογεωγραφίας της περιοχής μέσα από μια διεπιστημονική και επιτόπια προσέγγιση.
Αντικείμενο της έρευνας αποτελούν οι ενδημικές ορχιδέες της βόρειας Χίου και τα εγκαταλελειμμένα χωριά της περιοχής, ως φασματικές ενδείξεις της οικολογικής και πολιτισμικής συνθετότητας του τοπίου. Οι ορχιδέες, συχνά δυσδιάκριτες για την ανθρώπινη αντίληψη, λειτουργούν ως βιοδείκτες της οικολογικής ισορροπίας του τοπίου, ενώ τα ερειπωμένα χωριά συγκεντρώνουν τις μνήμες της εγκατάλειψης και τις ανησυχίες για τις εξορυκτικές επεμβάσεις στο παρόν. Μέσω μιας διεπιστημονικής και βιωματικής μεθοδολογίας, το προτεινόμενο “Περιπατητικό Αρχείο” συγκροτείται ως μορφή συνεπιτελεστικής γνώσης, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα σύνθεσης μεταξύ πολιτισμικών αφηγήσεων και περιβαλλοντικών φανερώσεων
Η δράση επιχείρησε να επανατοποθετήσει τη σχέση πολιτισμού και περιβάλλοντος, προωθώντας μορφές βιωματικής έρευνας και καλλιτεχνικής παραγωγής που ενσωματώνουν την τοπικότητα, την οικολογική ευαισθησία και τη διακαλλιτεχνική ανταλλαγή. Το κοινό της περιοχής είχε τη δυνατότητα να γνωριστεί μαζί τους και να συζητήσει σχετικά με την εμπειρία τους στην περιοχή της Αμανής, για τη βιοποικιλότητα της περιοχής, τα ερειπωμένα χωριά και φυσικά για τον κίνδυνο της εξορυκτικής δραστηριότητας που αντιμετωπίζει η περιοχή.

Σε μια εποχή γενικότερης επισφάλειας και θρυμματισμένων υποκειμενικοτήτων, η αναζήτηση νέων μορφών κοινοτικής ζωής και συμβιωτικής συνύπαρξης με τον ανθρώπινο αλλά και πέρα από τον ανθρώπινο κόσμο, που δεν παράγει πολιτικές κυριαρχίας και αποκλεισμού, είναι αναγκαία. Μέσα στην ασφυξία μιας εξατομικευμένης ζωής που εξαντλείται σε στιγμιαία παρόντα όλοι αναζητούμε ένα κοινοτικό αγκυροβόλιο. Ένα καταφύγιο που θα λειτουργεί όχι ως χώρος απομονωτισμού άλλα ως χώρος εκκόλαψης (to hatch) πειραματικών ταυτοτήτων και μορφών έκφρασης. Ένα ανθρωποκεντρικό / νεοφιλελεύθερο και πλέον φασίζων μοντέλο της ζωής εγκαθιδρύεται σε ένα από-αφηγηματοποιήμενο κόσμο ρυπαίνοντας τις ήδη επιβαρυμένες του επικράτειες. Ο Μπένγιαμιν έγραφε ότι η αφήγηση θεραπεύει. Έχουμε ανάγκη από νέα αφηγήματα, περισσότερο υβριδικά, διαολεμένα ποικιλόμορφα που θα βλασταίνουν νέους σπόρους στο εξαντλημένο χωράφι της ύστερης νεωτερικότητας.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες και ερευνητές:
Δημήτρης Αμελαδιώτης, Eliana Otta, Ισμήνη Black, Γιώργος Σαμαντάς, Κατερίνα Μαρκουλάκη, Γιώργης Νουκάκης, Στέλιος Χριστοφόρου